Konin, którego nie ma

Plagą Konina były powodzie. Woda, lub kra, potrafiła zerwać "Drewniany Most", a pozbawione wałów miasto zalewane było do granic swej średniowiecznej zabudowy.

Ratusz. Z natury rzeczy najważniejszy i najbardziej reprezentacyjny budynek w mieście. Koniński ratusz wzniesiono na przełomie XVIII i  XIX w. ( Na miejsce strawionego pożarem, wcześniejszego, gotyckiego jeszcze ratusza). Kilkadziesiąt lat po wzniesieniu, ratusz przyozdobiony został zegarem -  no co tu mówić – „ podprowadzonym” z wieży klasztoru w Lądzie.

Most , o którym dzisiaj wspominamy nazywał się " Główny". Potem mówiono o nim " Drewniany" a po przebudowaniu na przejście dla pieszych  " Kładka".  Nastepnie otrzymał nazwę " Toruński" i pod taką nazwą funkcjonuje do dzisiaj.

Wielu mieszkańców Konina z sentymentem wspomina stary dworzec kolejowy.

W niedzielę późnym wieczorem policjanci patrolowi zatrzymali dwóch mężczyzn z Konina, którzy próbowali włamać się do Galerii nad Jeziorem przez dach centrum. Twierdzą, że jedynie ćwiczyli wspinaczkę. 

Nieodłącznym elementem starego Konina były pompy. A szczerze mówiąc, na ich dobrym funkcjonowaniu zawisło życie miasta.

Z dzisiejszego zdjęcia ucieszą się, mamy nadzxieję, absolwenci pierwszego i najstarszego liceum w Koninie.

W siódmym odcinku „ zaginionego Konina”  pokazaliśmy zdjęcie nieistniejącego już od czasu niemieckiej okupacji cmentarza żydowskiego. Dziś przenosimy się na Plac  Zamkowy, czyli dawny Rynek Garncarski zwany  Teper Mark.

Gdy w 1939 roku, do Konina, wkroczyły wojska niemieckie, miasto liczyło 12 100 mieszkańców, z czego 2 700 stanowili Żydzi.

Jak się dobrze przyjrzeć to i poznać można. Najstarsza konińska szkoła podstawowa, słynna „ Jedynka” .