Konin, którego nie ma

Za dawnych czasów mówiło się o nieuku, że miał „ do szkoły pod górkę”. Z moich obserwacji wynika co prawda, że droga do szkoły różni się zasadniczo od drogi ze szkoły, ale wcale ta pierwsza nie jest dłuższa od tej powrotnej.

Do zabawy nie jest potrzebny wymyślny plac zabaw. Do zabawy potrzebna jest wyobraźnia, jakieś drzewo albo trzepak.

Przedwojenny dworzec autobusowy mieścił się na dzisiejszym parkingu obok Lidla w Starym Koninie. Dworzec transportu towarowego z dumnym szyldem „ C.  Hartwig” zlokalizowany był tam , gdzie dziś mieści się Filia Biblioteki, czyli vis a vis dawnego Kina Górnik.

Tak wyglądało centralne miejsce w konińskim parku, jednym z najstarszych parków publicznych w Polsce. ( Drugim po Ogrodzie Saskim !)

Los tego zabytku był podobny do losu większości zabytków Konina.

Gdzie mieszkasz?  Na Glince…. Kiedyś folwark, dziś osiedle domków jednorodzinnych w Koninie, jeszcze przed wojną należała do Żyda Mojsze Kapłana.

Pewnie jeszcze jest wiele osób, które pamiętają brykiety. Ten ersatz węgla cieszył się w Koninie i okolicach wielkim powodzeniem, gdyż miał tyle samo zalet co i wad.

Przyjeżdżali tu z różnych Kucharów Borowych, Drzewców, Królikowów, Grabienic, Golin, Radolin, Szetlewków, Białych Panieńskich, Modłów i Głodnów. Wysypywało się to całe towarzystwo z rozklekotanych i zakurzonych polna droga autobusów. Zaopatrzeni w niewielka walizkę i przerastający ja często pakunek , z którego wystawała – jak na złość – obowiązkowa, czerwona poszwa puchowej, mamusinej poduchy, szli grupkami, wśród pól, aleją czereśniową ku wymarzonemu i , jak każde spełnione marzenie , trochę przerażającemu Liceum Pedagogicznemu w Morzysławiu.

Mieszkańcy Starego Konina, a własciwie , po prostu, Konina uważali przez lat wiele, że to co " tam budują" to nie jest żaden Konin, ale " osiedle".  

Początek listopada to pora, w której przypominamy sobie, że nie tylko zabytki, miejsca, budynki odchodzą w przeszłość.