Piątkowa konferencja „Evangelium vitae w praktyce hospicyjnej”, prowadzona przez ks. Łukasza Gaja MIC, zainaugurowała tegoroczne sympozjum zatytułowane „Opieka hospicyjna Ewangelią życia”. Prelegent przypomniał, że człowiek stworzony na obraz Boga wymaga pełnej troski – fizycznej, psychicznej i duchowej. – Opieka duchowa w hospicjum to coś więcej niż wsparcie sakramentalne. To możliwość, by w ostatnich chwilach życia człowiek mógł spojrzeć na Boga poprzez Wasze towarzyszenie, modlitwę i obecność – podkreślał ks. Gaj.
W sympozjum wzięło udział blisko sześćdziesięcioro przedstawicieli hospicjów z całej Polski. Każdy dzień rozpoczynano wspólną jutrznią i Mszą Świętą, co nadało wydarzeniu modlitewny charakter. Program konferencyjny przeplatany był przerwami kawowymi, sprzyjającymi integracji i wymianie doświadczeń.
W trakcie obrad poruszono szeroki wachlarz tematów, m.in.:
- „Kryzys rodziny i jego wpływ na opiekę nad chorymi” – wykład mgr Magdaleny Kowalczyk i mgr Iwony Parka-Hajskiej z Hospicjum im. św. Łazarza w Krakowie,
- „Odstąpienie od uporczywej terapii w hospicjum a eutanazja” – wystąpienie ks. dr. hab. Piotra Kieniewicza MIC z Warszawy.
Ks. Kieniewicz wskazał dwa kluczowe pojęcia: terapię uporczywą i terapię daremną.
- Terapia uporczywa stosowana jest w stanach terminalnych, gdy działania nie poprawią stanu pacjenta, a jedynie przedłużą proces umierania. Może jednak dawać szansę na pojednanie, uporządkowanie spraw i przygotowanie duchowe.
- Terapia daremna nie daje korzyści choremu, nie wydłuża życia ani nie poprawia stanu, a jej celem jest jedynie pozór działania, często z obawy przed odpowiedzialnością prawną. Ks. Kieniewicz podkreślił, że obowiązkiem lekarza jest kierować się dobrem pacjenta, a nie strachem przed prokuratorem czy presją rodziny.
Dopełnieniem sympozjum były panel dyskusyjny „Dobre praktyki hospicjów pozarządowych w realizacji opieki nad chorymi” oraz warsztaty wymiany doświadczeń, podczas których uczestnicy mogli dzielić się wiedzą i szukać wspólnych rozwiązań.
Tegoroczne spotkanie okazało się ważnym wydarzeniem zarówno w wymiarze duchowym, jak i merytorycznym. Uczestnicy zdobyli wiedzę, pogłębili refleksję nad trudnymi decyzjami medycznymi, a także doświadczyli modlitwy, integracji i pogłębienia sensu służby człowiekowi w jego ostatniej drodze.
