Amazonki w Licheniu spotkały się, by wspólnie przeżyć dzień modlitwy, refleksji i wzajemnego wsparcia. Do sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej przyjechały kobiety z całej Polski, które łączy doświadczenie choroby nowotworowej piersi. To jednak nie było wydarzenie o samej chorobie, lecz o wspólnocie, obecności i nadziei, która nie potrzebuje wielkich deklaracji, by być realna. Już od wejścia do bazyliki uczestnicy otrzymywali różowe wstążki przygotowane przez Amazonki z Konina. Ten symbol solidarności z osobami chorującymi na raka piersi nadał spotkaniu szczególny, wspólnotowy wymiar.
Amazonki w Licheniu zgromadziły tysiące uczestników
Centralnym punktem wydarzenia była Msza święta o godzinie 12:00, podczas której bazylika wypełniła się tysiącami wiernych. W liturgii aktywnie uczestniczyły przedstawicielki wielu organizacji. W tym Poznańskiego Towarzystwa Amazonek, Stowarzyszenia Amazonek im. św. siostry Faustyny z Obornik oraz klubów z Jarocina, Konina i Łasku. Ich obecność była wyraźnym sygnałem, jak szeroki i silny jest ruch Amazonek w Polsce – ogólnopolska federacja zrzesza bowiem około 200 organizacji. Wspólna modlitwa, obecność pocztów sztandarowych i zaangażowanie uczestniczek sprawiły, że wydarzenie miało nie tylko charakter religijny, ale również społeczny. Dla wielu osób był to moment zatrzymania i poczucia, że nie są sami w swoim doświadczeniu.
Różowe wstążki jako symbol solidarności
Różowe wstążki rozdawane przed wejściem do bazyliki były jednym z najbardziej widocznych elementów spotkania. Ten prosty symbol od lat funkcjonuje jako znak wsparcia dla osób zmagających się z rakiem piersi, jednak w Licheniu nabrał szczególnego znaczenia. Nie był to jedynie element kampanii społecznej, ale realny znak jedności i wzajemnego zrozumienia. Wiele uczestniczek podkreślało, że takie gesty mają ogromną wartość, ponieważ pokazują, że za chorobą stoją konkretni ludzie, ich historie i emocje. Wspólnota budowana wokół tego symbolu była widoczna w rozmowach, gestach i wzajemnym wsparciu, które towarzyszyło całemu wydarzeniu.
Poruszająca homilia i ważne słowa
Podczas homilii ks. kustosz Sławomir Homoncik MIC zwrócił się do zgromadzonych z pytaniem o osobiste doświadczenie choroby. W odpowiedzi wiele osób uniosło ręce, co stworzyło niezwykle poruszający obraz i pokazało, jak powszechny jest to problem. Kapłan przyznał z pokorą, że nie jest w stanie w pełni zrozumieć emocji towarzyszących diagnozie nowotworu, ale chce być blisko i nieść wsparcie. Przywołał historię kobiety, która w chorobie odkryła głęboką relację z Bogiem:
Jezus z tego, któremu służyła, do którego się modliła, mnożąc różnego rodzaju akty pobożności, stał się tym, który był przy niej i był z nią. Stał się kimś niesamowicie bliskim.
ks. kustosz Sławomir Homoncik MIC
W jego słowach wybrzmiała także ważna myśl, że pragnienie życia, dla dzieci, wnuków i bliskich, jest czymś naturalnym i pięknym, a nie oznaką słabości.
Świadectwo o sile obecności
Szczególne emocje wzbudziło wystąpienie Krystyny Wechmann, prezes Poznańskiego Towarzystwa Amazonek. Zwróciła się ona bezpośrednio do rodzin i przyjaciół osób chorych, podkreślając, jak ogromne znaczenie ma ich obecność.
Jak oni bardzo nieraz są bezradni, kiedy nie wiedzą, jak nam pomóc. Ja wam wszystkim bliskim serdecznie dziękuję za to, że jesteście z nami, bo tu wystarczy być. Być, podać rękę, rękę, która drży jak nasza.
Krystyna Wechmann
W swoim wystąpieniu poruszyła także temat języka używanego w kontekście choroby nowotworowej. Zwróciła uwagę, że określenia takie jak „walka” czy „przegrał” mogą być krzywdzące i nie oddają rzeczywistości choroby.
Tak często używamy słowa walka. Raka się leczy, walka osłabia, wyczerpuje, a my potrzebujemy tego innego zupełnie wsparcia. I jak mówimy o walce w chorobie nowotworowej, to nie pole bitwy, to nie ring, a biologia.
podkreśliła Krystyna Wechmann
Te słowa spotkały się z dużym poruszeniem i były jednym z najmocniejszych momentów całego spotkania.
Muzyka i pomoc dla potrzebujących
Po zakończeniu Mszy świętej odbył się koncert Beaty Bednarz. Artystka, oprócz wykonania utworów, dzieliła się osobistymi doświadczeniam. Co sprawiło, że muzyka stała się naturalnym przedłużeniem refleksji i emocji obecnych podczas liturgii. Wydarzenie miało również wymiar praktyczny – w ramach akcji Pola Nadziei prowadzono zbiórkę na rzecz hospicjum im. św. o. Papczyńskiego. Był to konkretny gest solidarności i wsparcia dla osób znajdujących się w najtrudniejszych momentach życia. Pokazał, że wspólnota Amazonek to nie tylko słowa, ale także realne działania.
Podsumowanie
Amazonki w Licheniu stworzyły przestrzeń, w której spotkały się doświadczenie choroby, duchowość i wzajemne wsparcie. Tysiące uczestników pokazały to, że nawet w trudnych momentach można odnaleźć siłę w obecności drugiego człowieka. To wydarzenie udowodniło, że wspólnota potrafi przywracać poczucie bezpieczeństwa i sensu. Co czasem najważniejsze, co można dać drugiej osobie, to po prostu być obok.
Chcesz podzielić się swoją historią lub wziąć udział w podobnych inicjatywach? Skontaktuj się z naszą redakcją.
