Od 18 maja wystawie stałej pt. „Biżuteria i moda” towarzyszy wystawa czasowa: pt. „W Orderach na Bal”.
W XVIII w. szlachta polska zamiast uczestniczyć w ucztach, zaczęła preferować taneczne bale i zabawy. W tym samym okresie August II Mocny w 1705 r. ustanowił najstarsze polskie odznaczenie – Order Orła Białego. Panowie zaczęli zdobić się orderami na balach, podkreślając w ten sposób swoje zasługi dla państwa. Karnawałowe zabawy, tzw. karnawały białe (zimowe) i zielone (wiosenno-letnie), odbywały się zgodnie z zasadami savoir-vivre oraz etykietą orderową. Pełne odznaki orderów noszono tylko na najbardziej wytwornych balach, a odznaczenia rodzime zawsze były wyżej niż obce.
Na wystawie prezentowane są zarówno polskie, jak i obce ordery. Wyróżnia się na niej rzadki order Elżbiety, ustanowiony na pamiątkę Elżbiety Bawarskiej, znaną jako Sisi, przez jej męża – cesarza Franciszka Józefa I w 1898 r. Po śmierci obdarowanej odznaczenia należało zwrócić Kancelarii Zakonu Orderu.
Ponadto na wystawie znajdują się repliki takich orderów jak Order św. Stanisława z gwiazdą oraz Krzyż Kawalera Honoru i Dewocji Zakonu Kawalerów Maltańskich. Nie zabrakło również orderów Rosji Carskiej, w tym polskiego orderu św. Stanisława, zawłaszczonego w 1831 r.
Zarówno Order Orła Białego, jak i Order Świętego Stanisława, miały swój własny mundur orderowy, w którym kawalerowie musieli występować na określonych wydarzeniach. Mimo że order na piersi dodawał szyku i splendoru, poradnik savoir-vivre z 1876 r. nakazywał: „człowiek idący na bal, przede wszystkim musi umieć tańczyć”.
